ปุถุชน

• หนาด้วยความ เห็นแก่ตัว มัวยึดมั่น
  ว่าตัวฉัน ของฉัน มัวมั่นหมาย
  เป็นตัวตน นอกใน ใจหรือกาย
  ตั้งแต่เกิด จนตาย ไว้เป็นตัว
• ด้วยอำนาจ อวิชชา ดังตาบอด
  เกิดขึ้นสอด ไปทุกกาล สถานทั่ว
  ต้องหลงรัก หลงโศก เกิดโรคกลัว
  เป็นไฟคั่ว ใจกาย ให้ร้อนรน
• อย่างนี้แล เวียนว่าย ในวัฏฏทุกข์
  ไม่เยือกเย็น เป็นสุข สักเส้นขน
  เห็นตัวทุกข์ ว่าเป็น ตนของตน
  นี่แหละหนา ปุถุชน คนหนาจริง ฯ